นับจากวันนั้น...
วันที่ฉันเขียนไดอารี่เรื่องนี้...
 
 
ตั้งแต่ 27/10/2008 จนถึงวันนี้...
เรื่องราวระหว่างตัวฉันกับภาพถ่ายยังคงดำเนินเรื่อยมา
จากเ้จ้า Casio Exilim EX-S770 ที่เคยพูดถึงในครั้งนั้น
 
 
(ที่มาภาพ : http://www.dpreview.com/news/0608/casioexs770-01.jpg)
 
"บางสิ่ง"...
ผลักดันให้ความพอใจในภาพถ่ายของฉัน...ซับซ้อนมากขึ้น...
จนในที่สุดเจ้า S770 คู่กายของฉันไม่สามารถตอบสนองสิ่งนั้นได้
กอปรกับเจ้า S770 เริ่มเกเร รูรับแสงค้าง ไม่สามารถปรับเพิ่ม-ลดได้
จนทำำให้ภาพที่ถ่ายออกมาในเวลากลางวันเป็นสีขาวโพลนไปหมด
ฉันจึงไปทำความรู้จักกับกล้องตัวใหม่...
 
Canon Powershot SX10 IS คือผลที่ได้จาก "บางสิ่ง" ที่ว่านั้น...

(ที่มาภาพ : http://static.trustedreviews.com/6b0aaf%7C8fd4_9899-canonsx103quart.jpg)
 
ความพอใจในภาพถ่ายที่ซับซ้อนมากขึ้นของฉัน
ดูจะได้รับการตอบสนองเป็นอย่างดีจากเจ้า SX10 IS ตัวนี้
ฉันกลับมารู้จักความพอเพียงกับการถ่ายภาพอีกครั้งหนึ่ง...
แม้ว่าครั้งนี้...
จะมีความซับซ้อนให้ต้องพิถีพิถันมากกว่าเมื่อครั้งก่อน...ก็ตาม
 
จนกระทั่ง...วันหนึ่ง...
"บางสิ่ง"...
ผลักดันให้ความพอใจในภาพถ่ายของฉัน...ซับซ้อนมากขึ้นไปอีก...
ซับซ้อนมากมายเสียจนเจ้า SX10 IS ตัวโปรด
ไม่สามารถตอบสนองให้ได้ทั้งหมด...
ณ จุดหนึ่ง...
ฉันจึงเริ่มมองหากล้องตัวใหม่...อีกครั้ง...
 

 
(ที่มาภาพ : http://img1.digitalversus.com/produits/1/7684/1_7684_2.jpg)

Canon EOS 550D เป็นตัวเลือกที่ลงตัวกับผลของ "บางสิ่ง" นั้น...
แต่ก็อย่างที่ทุก ๆ คนรู้...
DSLR ไม่ได้จบที่ตัวกล้อง + Kit Lens เพียงเท่านั้น
แต่ยังต้องมีอื่น ๆ อีกมากมายตาม...
ซึ่งสำหรับตัวฉัีนสิ่งที่ตามมาประกอบด้วย...
 
- Lens EF-S 18-55mm IS (Kit Lens)
- Lens EF-S 55-250mm IS
- C-PL Filter 58mm
- UV Filter 58mm
- กล่องกันความชื้น
- Hygrometer
 
และยังมีสิ่งที่อยากได้อีกมากมายยาวเป็นหางว่าว
เพราะเลนส์ที่มีอยู่เป็นเพียงเลนส์ธรรมดา
หากเป็นเลนส์ตระกูล L คงจะดีกว่านี้
Filter ที่ใช้อยู่ก็เป็นเกรดธรรมดา
หากเป็นเกรด Multi Coat ก็คงดีไม่ใช่น้อย
ไหนจะแฟลช, ขาตั้งกล้อง, สายลั่นชัตเตอร์
แบตเตอรี่กริป, Softbox, เลนส์มาโคร
เลนส์เทเลโฟโต้ช่วงสัก 400mm
หรือ เอ๊ะ!!! อันที่จริง 550D นี่มันเป็นกล้องระดับ Entry
ถ้าได้กล้องระดับ Professional ก็คงดีไม่น้อย
บลา บลา บลา...
 
เหมือนความสุขในการถ่ายภาพของฉัน...
หล่นหายไป...
 
เรื่องราวคงไม่จบลงง่าย ๆ...
หากวันหนึ่ง...ฉันไม่บังเอิญย้อนกลับไปเปิด entry เก่า ๆ
แล้วบังเอิญได้อ่านเรื่อง ความพอเพียงกับการถ่ายภาพ
ที่ตัวฉันเองเคยเขียนเอาไว้
ทันทีที่อ่านจบ...
คำถามหนึ่งก็เกิดขึ้นในใจ...
นี่ฉันหลงลืมอะไรไปหรือเปล่า ???
 
สติมี...ปัญญาเกิด...

ฉันพบว่า "บางสิ่ง" ที่ฉันสารพัดจะอ้างถึงนั้น
อันที่จริงมันก็คือ "ความไม่รู้จักพอ" ของตัวฉันนั่นเอง
 
ณ ตรงนี้...
ความพอเพียงกับการถ่ายภาพ ก็เกิดขึ้นกับฉันอีกครั้งหนึ่ง
แม้ว่าครั้งนี้จะไม่ใช่เพียง หยิบกล้องขึ้นมา กดปุ่ม Power
รอกล้องพร้อมทำงาน หามุมถูกใจ แล้วกดชัตเตอร์...
 
แต่เป็นหยิบกล้องขึ้นมา กดปุ่ม Power
รอกล้องพร้อมทำงาน หามุมถูกใจ
ปรับขนาดรูรับแสง ปรับค่า ISO
วัดแสง แล้วปรับ Shutter Speed
แล้วจึงกตชัตเตอร์...ก็ตาม
 
แต่บัญชีหางว่าวคงถูกวางทิ้งเอาไว้...
 

ฉันคงหยุด...ไม่วิ่งตามความอยากได้อยากมีทั้งหลายเหล่านั้น
พร้อม ๆ รอยยิ้มให้กับภาพถ่ายฝีมือของฉันที่อาจดีบ้างไม่ดีบ้าง
แต่จะเป็นอะไรไปในเมื่อฉันได้ความสุขในการถ่ายภาพกลับคืนมา...
 
ป.ล.น่าเสียดายที่เ้จ้า S770 ใช้การไม่ได้แล้ว
ไม่อย่างนั้น... ฉันอาจได้พามันไปหามุมถ่ายภาพที่ชอบด้วยกันอีกครั้ง... (^^.)

 
 
ดอกบัวสีสวย ถ่ายขณะเดินเล่นอยู่ในพุทธมณฑล
ด้วยกล้อง Canon EOS 550D กับ Lens EF-S 55-250 IS

***************************************************

Comment

Comment:

Tweet

บางครั้งการอยู่เบื้องหลัง ทำให้เห็นอะไรมากกว่าเบื้องหน้านะ ^^
ภาพถ่ายบอกความทรงจำและตัวตนเราได้จิงๆ นะwink
หึ หึ..เยอะ question

#3 By mamphis on 2011-06-29 17:44

เราก็มีแต่เลนส์ธรรมดาๆเหมือนกันค่ะ...

ตอนแรกอยากได้นู่นนี่เต็มไปหมด...

แต่เอาจริงๆแล้วได้มาคงไม่ได้ใช้ประโยชน์เท่าไหร่...

เลยหยุดไว้แค่นี้...

ไม่งั้นคงได้วิ่งตามกิเลสเรื่อยไปไม่จบสิ้น...


big smile
มันสำคัญที่ความสนุกที่ได้ถ่ายสินะครับbig smile

#1 By 2521luck on 2011-06-27 23:37